KOCHANY ŁOBUZ
Proszę pani!
Zapomniała pani o czymś, nie spojrzała pani na mnie.
Proszę spojrzeć na mnie. To takie niezwykłe.
Pani profil jest jak marzenie.
Widzę monety z naszymi podobiznami.
Musimy stworzyć rodzinę, dom. Jesteśmy tacy podobni!
Wielkie ognisko, wielki pies leżący obok kominka.
Odwal się ode mnie!
- Nie udawaj niewiniątka! - Pomocy!
Morderca! Weźcie go ode mnie!
Nie wtrącaj się!
Spływaj! Znikaj stąd!
Nie cierpię takich napaleńców.
Może gdzieś panią podrzucić?
- Sama nie wiem. - Mam tutaj samochód.
Dobrze, jadę do alei Montaigne.
To opatrzność boska, ja jadę do alei Jerzego V.
Dlaczego pan mi się przygląda?
Skądś znam pani twarz.
Mam wrażenie, że już panią widziałem.
Proszę nie mówić, sam sobie przypomnę.
Na plaży w Monte Carlo.
Nigdy tam nie byłam.
Widziałem panią w stroju bikini. Niezapomniany widok.
Zaraz... już pamiętam!
- To było na Capri! - Nie.
Też nie?
Coś mi pamięć szwankuje.
Rzucam palenie.
Była pani w Portofino 15 sierpnia?
Nie. Byłam w Deauville.
W Deauville! Oczywiście.
Polo!
Zauważyła mnie pani na koniu?
Niestety nie. Nigdy nie grałam w polo.
Nie gra pani w polo... Może w kasynie?
To możliwe. Grałam w ruletkę każdej nocy.
Dam pani radę, proszę unikać takich miejsc.
- Ale pan tam był. - Tylko z konieczności.
Zainwestowałem 50 procent swoich akcji w hazardzie.
Czasem muszę to sprawdzić, albo imperium upadnie.
"Blask lamp odbity w twoich włosach, mam go wciąż przed oczami,
a moje serce nadal łomocze.
Wspomnienia, wspomnienia o tobie"
Jest pan ćpunem czy szurniętym?
- Zajechał mi pan drogę. - Nie pozwalaj sobie, młodzieńcze.
Nie ma tu młodzieńców.
Nadużywa pan swojego wieku, dlatego nie spoliczkuję pana.
- Kiedy dostał pan prawko? - W 1900 roku.
To czas już odejść.
Często jem kolację z prefektem policji. Wspomnę mu o panu.
- Dokąd pani idzie? - Jestem na miejscu.
Chciałbym pani towarzyszyć, trochę rozpieścić,
ale teraz przez tego kretyna muszę się zająć autem.
Życie stało się piekłem. Dzień mija za dniem.
- Zjemy razem kolację? - A prefekt policji?
Z prefektem jem kolację jutro.
Żegnaj!
Niech to szlag!
Dobra. Wróćmy do interesów. Numer rejestracyjny...
Mam nadzieję, że nie jest kradzione?
Załóżmy, że jest pan przyzwoitym człowiekiem.
A więc zniszczony reflektor
i wgniecenie po prawej stronie.
Zalecany ponowny egzamin kierowcy.
Pan chce mnie wysłać na egzamin?
Patrzcie go, zajechał mi drogę i jeszcze się wymądrza.
Przekona się pan. Mam wpływowych przyjaciół.
Co najwyżej będzie mógł pan kierować hulajnogą.
Zepsuta młodzież!
Ty draniu!
Jakiś idiota we mnie uderzył.
Karta rejestracyjna, kluczyki. Dawaj mi to, szybko!
- Co się stało, gniewasz się? - Gniewam?
Ależ skąd, trochę już się znamy.
Jesteś naszą atrakcją. Wynoś się stąd!
- Nie chcę cię tu widzieć! - Mogłem się tego spodziewać.
Nie sprzedałeś żadnego samochodu. To nie wystarczy?
Szefie, takie auta ogólnie trudno się sprzedaje.
Zaraz zobaczysz, co się dobrze sprzedaje!
Nigdy nie usiądziesz za kierownicą.
Będziesz na czarnej liście. Jesteś niebezpieczny!
Więcej nie użyjesz samochodu.
Nigdy więcej!
Spakowałeś już swoje walizki? Jeszcze tu jesteś?
Dlaczego?
Na co czekasz? Na podwyżkę?
Na moją litość? Czy na kopa w dupę!?
- Chciałem pomachać pana żonie. - Wynoś się!
I nigdy tu nie wracaj!
Mam cię na czarnej liście!
Twoje nazwisko pozna każdy diler! Nigdzie nie znajdziesz pracy.
- Jedzie pan na Champs-Elysees? - Tak.
Pan wybaczy, mam nadzieję, że nie słyszał pan tego.
- Czego? - Mojej kłótni z szefem.
Jestem nieco porywczy.
Rzuciłem mu czekiem w twarz.
- 10 milionów. - Za co?
Żebym został. Żeby mógł używać mojego nazwiska.
Używał go w obrocie na czarnym rynku.
Ale to już koniec, teraz ja podniosę głowę.
Nie przełącza pan na drugi bieg?
Słyszy pan przekładnie?
Wydaje taki dziwny dźwięk, tajemniczy zgrzyt.
Auto było miesiąc w naprawie, nie używałem go.
Nadal coś nie tak?
Znowu przekładnia?
W ogóle wszystko.
Nie przejechałem nawet 1000 km.
To nie kwestia przebiegu, to sztuczka z naszego warsztatu.
Musiałbym sprawdzić układ kierowania i skrzynię.
Po naszych naprawach ludzie lądują w rowie.
Żyjemy w epoce drani.
Przykro mi, muszę pana wysadzić. Wracam do tych drani.
Muszą oddać mi pieniądze i do tego przeprosić.
- Wraca pan? - Tak, w tej chwili.
Są bajecznie uczciwi w finansach, wynagrodzą panu szkody.
Moje ciuchy.
Do kurwy nędzy.
Proszę o żeton.
- Piękna fryzura. - Dziękuję.
- Co z moim numerem? - Za chwilę!
Cześć, kochanie.
- Mówi Tony. - Tony?
Tak. Nie dzwoniłem wcześniej, bo...
Wreszcie łaskawie zadzwoniłeś!
Mam już dość twoich sztuczek!
Przyjedź, zabierz swoje rzeczy i spadaj.
- Dziękuję panu. - Nie ma za co.
- To ty! I jak? - Z czym?
- Jak poszło? - Co?
- Z dziewczyną z Ritza. - Niewypał. To głupia bździągwa.
Cizia nie jest w moim guście.
Mam dość twoich fochów. Ona była łatwa do zbajerowania.
Raz ci pasuje, raz nie.
- Spróbujemy jutro. - Nie. Mam już tego dość!
Panie Tolku, podać coś panu?
- Nie mam apetytu. - Zaczyna majaczyć z głodu.
Tym bardziej musi pan coś zjeść.
Nic nie przejdzie mi przez gardło.
- Co się stało? - Nic.
Powiedz mi. Masz dziwne spojrzenie.
Jak skazaniec.
- Podałem się do dymisji. - Ożeż kurwa!
Nie pozwolę na takie traktowanie.
Zaczął prawić swoje morały i nie zdzierżyłem.
- Lubię elegancję. - Ale co z tą elegancją?
U mnie nie ma żadnego "ale".
Tak trzymać! Pani Alino, proszę podać kawę.
Wyjeżdżam za 20 minut. To już ustalone.
Nie spiesz się tak, Nowy Jork to nie to samo.
- Tam jest inne życie. - Bez dwóch zdań.
Płacisz i masz natychmiast podane.
- Zjadłeś? - Tak.
Zapłać i idziemy.
- Podwieź cię gdzieś? - Tak, do ciebie.
Nie dzisiaj w nocy.
Będzie u mnie przyjaciółka, Mauricette, ma 20 lat, kwiaciarka.
- Porządna dziewczyna. - Naprawdę?
Budujemy wspólne gniazdko.
Jednym słowem, prymitywne. Nie oszukuj sam siebie.
Wiem, do czego jesteś zdolny.
Biedactwo nie wie, że nadziała się ulicznego naganiacza.
Uważaj na słowa!
- Gdzie cię podwieźć? - Do Germain.
Do niej?!
- Znasz coś lepszego? - Nie.
No to jedź.
Tony!
Mój kochany, mój skarbuś!
Sześć miesięcy bez ciebie. Myślałam, że oszaleję.
Twoja Germain o mało nie oszalała.
Wejdź.
Wejdź, mój skarbie.
Dlaczego tak ciężko oddychasz? Coś ci szwankuje?
Serce mi szwankuje.
Pamiętasz tamtą sobotę, kiedy mieliśmy jechać do Barbizon?
Chcieliśmy się trochę zabawić.
Kiedy wyjeżdżałem z garażu czułem się dobrze.
I nagle poczułem ukłucie.
To był zawał serca.
Na szczęście stałem wtedy na czerwonym świetle.
Dwa miesiące w szpitalu. Zakrzep i nowy atak.
Śmierć kliniczna i prawie kostnica.
Nie do wiary!
Wypuścili mnie dziś rano.
Nie mogłem wstać, ale musiałem cię zobaczyć.
To nierozsądne.
Myślałem tylko o tobie. Wykrzykiwałem twe imię w delirium.
Obudziłem cały personel.
- Siostry mi o tym mówiły. - Najdroższy.
Nie duś mnie!
Będzie mnie badać konsylium.
Przez tydzień musimy żyć jak brat i siostra.
To będzie trudne.
Szkoda czasu. Wiesz, co zrobimy?
Będziesz spać w łóżku, a ja tutaj.
- Nie zgadzam się! - Chcesz mieć kolejny atak?
A więc od dzisiaj będziesz wypoczywał w łóżku.
Jesteś na diecie?
Piekielnej.
Potrawy z grilla, ryby...
Nie pamiętasz, gdzie można dostać kawior?
- Nie. - Ja też.
Co możesz pić, wodę mineralną?
Tak, oczywiście. Masz moje ulubione Bordeaux?
Nie wolno zmieniać zwyczajów.
A także trochę whiskey?
To dobre lekarstwo na zatory żylne.
Weź sobie butelkę z kredensu.
Mam dziwne uczucie, że nie sięgam do barku, ale do apteczki.
Jakie te życie jest podłe.
Dobrze spał nasz pacjent?
Zrobiłam ci czekoladę. Kawa chyba jest zakazana.
Zakazana? Niby dlaczego?
No tak.
Czasem myślę, że jestem zdrowy.
- Będą jakieś rogaliki? - Nie byłam jeszcze na dole.
Otwieram sklep o ósmej. Wiesz, teraz mam inwentarz.
Wrócę koło 13:00, zrobię ci obiad i wyjdę przed 14:00.
Jesteś taka wielkoduszna.
Coś takiego!
Niemożliwe!
- Nie spodziewałem się tego. - O czym ty pleciesz?
O Fandango, koniu którego obstawiałem.
Nowe nazwisko. Wygląda na kontuzjowanego.
Dżokej Mateusz przeszarżował i zaliczył glebę.
Wiesz, jak go obstawiali? 40 do 1.
Wyobrażasz sobie? Dopełnimy tylko formalności.
W odpowiedniej chwili postawię 20 sous i rozbiję bank.
Jaki bank? Znowu chcesz grać w lotto?
Germain, zgłupiałaś?
Dzisiaj będzie wielki dzień!
Bez niepowodzeń, a dlaczego? Bo dziś będę bezlitosny.
Oko za oko, ząb za ząb.
- Ile masz w kasetce? - Nic.
Pięknie!
Doktor kazał mi unikać stresów, a tu taki cios.
Może ze 40 tys, drobniaki.
40 tys.
Mogę pomarzyć o wielkiej wygranej.
Uśmiechnij się, jutro będzie lepiej.
Mój słodki.
- Ile za te kwiaty? - Nie są na sprzedaż.
- Mam je komuś dostarczyć. - Ile? Chcę je kupić.
Sześć tys franków.
Masz 10 i zanieś je dla pani z tego mieszkania.
Nie wiem, co sobie myślisz, ale to nie najlepszy koń.
I skąd ja ci wezmę 100 tys?
A twoja dzidziunia nie ma jakiś zaskórniaków?
- Kwiaty dają niezły dochód. - Tak.
Ale odkładamy. Chcemy kupić dom, prawda?
Mieliśmy kupić mały sklep,
ale zdecydowaliśmy się na mały dom w Roche Mezenc.
Jej rodzicie tam mieszkają.
To się nazywa piękne życie.
Mały dom, mały sklep.
Mały dochód, małe śniadania.
Mały stolik w małej kuchni.
Zostało tylko pogratulować wam małych móżdżków.
Ładne miejsce.
- To jest ta giełda kwiatowa? - Tak.
Nie widziałaś giełdy w San Francisco.
Kilka rzędów po obu stronach alei, a jakie olbrzymie kwiaty.
A tu wystawa kilku kaktusów, tycich badylków.
Pękliby ze śmiechu.
Weź go ode mnie!
Mam go dosyć. Nie mogę już tego słuchać.
Takiś durniu przemądrzały? To wystaw drąga!
Co za maniery.
- Mauricette! - Daj mi spokój, odpierdol się!
Mam dosyć ciebie i tego błazna!
Wkurzyłeś ją.
Chodź już, bo się rozpłaczę.
- Wkurzyłaś się? - Jeszcze jak!
To para kompletnych debili.
- Tycie badylki! - Całuj mnie w dupę!
Wszedłeś do gniazda szerszeni.
- Dlaczego? - Nie rozumiem cię.
Jesteś miły, pięknie się wysławiasz.
Nawet lepiej ode mnie.
Ty nie wiesz, kiedy przestać.
Mówisz rzeczy, które ci szkodzą. Próbowałeś cytować Fransa?
- Tak, ale nigdy nie nadużywałem. - To był mistrz elokwencji.
- Pomówimy o moim wyglądzie? - Tak.
Nie wjeżdżaj do tego garażu.
Mauricette nie pasuje do ciebie.
Taki przystojny facet jak ty z klasą...
Właśnie że tak, z klasą.
Twój styl pasuje do wytwornych dam.
Biały telefon, chiński jedwab.
- Tak myślisz? - Ja ci to mówię!
Ale taką damę znajdziesz tylko w wyższych sferach.
Potrzebny jest kredyt na wyposażenie.
Ale nie tylko pieniądze są ważne, je możemy mieć wieczorem.
- Fandango? - Właśnie, Fandango.
Niebo go nam samo zesłało. Opatrzność Boska.
Postawisz wszystko i masz kobiety oraz Paryż u swych stóp.
40 tysięcy w Paryżu?
40 do 1 to daje 3 miliony.
Tak między nami, przewiduję dużo więcej.
Dalej, zasuwaj!
Postawiła pani na numer 6?
- Kocha pani ryzyko? - Przepraszam?
Nazywam się Antoine Marechal, jestem synem właściciela.
Wolno mi zapytać, jakiż to wróg,
poradził pani postawić na "Kwiecisty czas?"
Żaden. Spodobało mi się imię konia.
Zabawne, ale czy nie sądzi pani, że koń o takim imieniu
może wyciąć jakiś numer?
Powiem pani jako miłośnik koni, nie miłośnik salonów.
Jedyna szansa to Fandango.
- Myśli pan? - Jestem tego pewien.
- Słuchajcie, to dobry cynk. - Stawiamy na niego.
Numer 9, zwycięzca.
Numer 9, podwójny zwycięzca.
Numer 9, 20 zakładów.
Gdzie numer 9?
Wiem kto będzie miał kłopoty.
- Blame Marcel. - Marcel?
To stajenny, który pracuje dla mojego ojca.
Jutro wyślę go na farmę koni w Australii.
Chodźcie, tam jest!
- Nie pozwólmy draniowi uciec! - Damy mu nauczkę!
Pozwoli pani, że ją podwiozę?
- Ma pan samochód? - Nie, ale wynająłem taksówkę.
Denerwuje mnie jazda w tych korkach.
- I jak? - Wiem, co zaraz mi powiesz.
Marcel znowu mnie wykręcił. Jutro go wyrzucę.
Tam jest! Za nim!
Mój drogi, nie pędź jak szalony.
To mój drugi szofer.
Poprzedni był lojalny jak pies, ale trochę narwany.
Mówiłem, żebyś nie szalał.
Będzie pani jeszcze potrzebny samochód?
Raczej nie.
Możesz jechać na kolację.
Dobrze, ale za co?
Bibi!
Bibi tu jest! Wstawaj, szybko!
- Co się dzieje? - Cicho!
- Bibi stoi przy drzwiach. - Kim jest Bibi?
Teraz jakiś Bibi? Można przez to oszaleć.
Ubieraj się.
Miałem taki miły sen.
Gdzie moje skarpety?
Tutaj.
- Czy to ty, Bibi? - Tak, to ja!
Otwórz, mam niespodziankę dla ciebie.
Chwileczkę, już idę.
Jestem w łazience!
Gdzie druga skarpetka?
Na łóżku.
A moje buty?
Potrzebuje snu.
Nie przywykłem wstawać o 9:00 rano.
A krawatu nie miałem? Gdzie mój krawat!
Kto ma dzisiaj urodziny? Moja mała ptaszyna.
Chodź zobaczyć. Musiałem rozmawiać z ministrem.
Finansiści byli przeciw, ale poradziłem sobie z tym.
Zobacz, jest tam!
Podziękuj ministrowi, Bibi.
I zwróć go.
Nie dostanę prawa jazdy.
Znowu oblałam egzamin.
Mam go oddać?
To moja klątwa.
Lornetka!
- Trudno, nie pojadę do Meuger. - Mója ptaszynka.
Pojedziesz na narty bez swojej ptaszynki?
Witaj, kuzynko.
Nie spodziewałaś się mnie?
- Witam pana. - Witam.
- Przedstaw mnie. - Racja, przepraszam.
Gabriel Dumonceaux, dyrektor zakładów tekstylnych.
Mój bliski przyjaciel...
mój kuzyn Antoine z Bourges.
Antoine Marechal, mówiłam ci o nim ze sto razy.
Tak! Faktycznie.
Miło pana poznać.
Więc pan jest tym sławnym Bibi.
Muriel stale opowiada o panu.
Przyjechał pan pocieszyć kuzynkę?
Pocieszyć? Dlaczego?
Oblałam egzamin na prawo jazdy.
- Po raz trzeci. - A co poszło nie tak?
Nie mogę nauczyć się cofać. Oni zawsze o to proszą!
Każdy może prowadzić samochód, duży, mały, średni.
Tak mówisz, a sam jeździsz taksówkami.
Opowiedz o tym dziennikarzom.
Rozśmieszasz mnie.
Działam w wielu Europejskich firmach. Monza, Monte Carlo, 24 hours.
Nie mówiąc o firmach z USA. To moje ukochane dzieci.
Na przykład firma "Jimmy". Słyszałaś o niej?
Nic o tym nie wiedziałam.
- Wygląda, że o niczym nie wiesz. - Mało się widujemy.
Gdybym widywał cię częściej umiałabyś prowadzić.
Wezmę sprawy w swoje ręce.
- Za tydzień dostaniesz prawko. - To za późno.
Bibi jedzie wieczorem do Meuger.
To się nie uda.
Nici z zabawy na śniegu.
Będę siedzieć w tanim klubie.
Spać w akademiku... z nikim się nie widywać.
Zaczniemy naukę natychmiast! W końcu jesteśmy rodziną.
Jest jak dziecko.
Chcesz jechać sama pociągiem, bez opieki,
z napalonymi, pryszczatymi studentami?
Nie mają żadnych zahamowań.
Dziękuję. Ani słowa więcej.
- Przyjedziesz do mojego domku w lesie. - Tylko jak?
- Razem ze swoim kuzynem. - Przepraszam?
To niemożliwe, drogi Bibi.
Bardzo bym chciał, ale...
wiesz, jak to bywa w życiu, praca,
różne okoliczności, zobowiązania.
Ale może się wyrobię na tydzień przed Grand Prix w Meksyku.
Świetnie.
I wszystko się ułożyło.
- Jaki dziś dzień? - Sobota.
- To nie mogę. - Dlaczego?
- Banki są zamknięte. - I co z tego?
Nie wziąłem gotówki na taką podróż.
Dla mnie banki są zawsze otwarte.
Banki ułatwiają nam życie.
Ile potrzebujesz? 500 tysięcy wystarczy?
Zadzwonię do Beatrice i ją uprzedzę.
Dziękuję.
Doskonale. Do zobaczenia.
Chwileczkę.
Zapomniałeś o lornetce.
Nie da się ukryć.
Uroczy ten twój kuzyn.
- Założyć panu łańcuchy? - Do czego?
W górach drogi są śliskie.
Słyszał pan o śnieżnych rajdach? Wygrałem trzy rok temu.
Dawno nikt mnie tak nie rozbawił.
sTony, zwolnij trochę!
Nie ma co, Tony. To był odjazdowy śnieżny rajd.
Słuchaj, słyszałaś kiedyś o płozach...
- Co cię tak śmieszy? - Twój sweter.
- Te wściekłe kolory. - To zamierzone.
Kiedy będę na dole, będzie można mnie dojrzeć z daleka.
W wieku 12 lat zdobyłem "Złotą kozicę".
A więc 21 małych wślizgów, 21 skrętów.
- I zjeżdżamy, zgoda? - Dobrze.
A co to takiego?
Z drogi!
Masz coś z głową?
Sądziłam, że naprawdę zdobyłeś "Złotą kozicę".
Byłem w dobrej formie. Przeklęte narty.
Prościej zjechać z góry samochodem albo taksówką.
Przynajmniej nogi będą całe.
Widzisz, natura to coś wspaniałego.
Pomyśleć tylko, że od lat niszczę swój system nerwowy.
Uszkodziłem naczynia wieńcowe. I wszystko po co?
Dla kilku milionów ekstra miesięcznie.
A tylko godzina lotu dzieli nas od tego piękna.
Tony!
- Gabrielu, też tu jesteś! - Jak miło.
To moja żona, Beatrice.
Antoine Marechal, ekspert finansowy z wielką przyszłością.
Bada teraz rynek szkocki.
Moja kuzynka Muriel.
Państwo Dumonceaux.
Antoine mówił mi o pani. Pamiętam pani imię, jest piękne.
Proszę o dwa dodatkowe nakrycia. Tak, zdecydowanie.
- Nie jesteś w Edynburgu. - W Edynburgu?
A tak, szkocki rynek.
Musiałem wyjechać, żeby towarzyszyć Muriel.
- Zatrzymaliście się w hotelu? - Nie, wynajęliśmy dom.
To raczej marna lepianka niż dom.
Ale ja to uwielbiam.
Przypomina mu to rycerskie czasy.
Poznałem ten dawny styl życia.
Samotność, dzikość przyrody, osiąganie szczytów.
- Jakie to ekscytujące. - Pobudzające to lepsze słowo, madam.
Moi starzy przyjaciele i Milale, mój duchowy ojciec,
wszystkiego mnie nauczyli.
Z wyjątkiem pozycji "Rakiem do tyłu", którą sam wymyśliłem.
"Rakiem do tyłu"?
To jego druga natura.
Gabrielle, wiesz, że pan Marechal pojutrze nas opuszcza?
Praca, madam.
Pozwolimy mu tak odejść? Szkockie owce mogą zaczekać, nie?
Jakby nie patrzeć przyjechałeś tylko na tydzień.
Twoje wyniki i tak dostaniemy pod koniec kwartału.
Gabrielu, pod koniec kwartału będę w Gwatemali.
Nawożenie fosforami.
Potem Moskwa i problemy ze zbożem.
Musi pan zwolnić, Marechal.
- Proszę mi mówić Tony. - Nie tak szybko.
Będę mówiła Tony, jeśli zostanie pan tydzień dłużej.
Umowa stoi.
Jesteś niemożliwa.
To jakieś opowieści z krypty? Guatemala, Moskwa. To koszmar.
Nie zapomnij o ekspercie finansowym. To dopiero kawał!
Chciałem zrobić wrażenie na żonie.
Wrażenie to zrobiła twoja żona tym...
Lepiej już nic nie powiem.
- A więc umowa stoi? - Tak.
Gabrielle!
Tak?
- Podziękuj swojemu przyjacielowi. - Za co?
Przyjdzie wieczorem na przyjęcie.
Będziemy się dobrze bawić.
- To do wieczora. - Do wieczora.
Po co to było?
Nie przepuścisz żadnej okazji, jak jakiś żigolak.
Ostrzegam cię, jeśli znowu będziesz błaznował...
Dość!
Można zwariować.
7 godzin za kółkiem i 3 na nartach, a teraz scena zazdrości.
Nie mam nerw ze stali.
Wypadam z gry. Mam dość. Wracam do Szkocji.
To nie do wiary.
Ty naprawdę uwierzyłeś w szkockie owce.
No widzisz, w końcu zostałem złapany na twoich kłamstwach.
Tahiti. Jak ja kocham tę wyspę.
Moja droga, twoja lista gości jest jeszcze otwarta?
- Tak. - Dopiszesz mnie?
Nie.
Jaki ja biedny i nieszczęśliwy!
Chciałem zadedykować tobie swoją nową kreację.
To zdzira!
Moja droga, tu jesteś!
- I jak ten bankiet? - Nie ma za dużo kociaków
i nie ma gdzie uprawiać seksu. - Ciekawe.
- Nie wszyscy przyszli, wciąż czekamy. - I tak jest klawo.
Dziękuję.
- Poczekamy 15 minut i spływamy. - Tak, straszne nudy.
Dokąd odfrunęłaś na trzy dni? Uciekłaś bez słowa.
Nie podobało ci się?
Wiesz, wtedy w Tyrolu, Josette...
Nazywaj mnie Joe i mów mi wszystko.
Gdzie twój przyjaciel Antoine?
Właśnie się zjawił!
- Któż to taki? - Antoine Marechal.
Znakomity ekspert finansowy.
Wiernie nam służy.
Tak. Pracuje dla mnie.
Teraz zajmuje się rozwojem budżetu naszych afrykańskich spółek.
Poetyka liczb, zmysł syntezy.
Przepraszam.
Bokser?
To Antoine Marechal, ekspert finansowy.
- Nie za późno? - Czekałam na futro Tony'ego.
Wspaniałe futro, Tony.
Jaki szyk, jaki sznyt. I etykieta.
Metka.
- Myślałam, że zapominałeś o mnie. - Zapomnieć o tobie?
Nie zapomina się piękności w takiej sukni.
- Opuszczę cię na sekundę. - Dla mnie to wiek.
Odkąd przyjechałaś nie byłem z tobą nawet 5 minut.
- Widzimy się cały czas. - Dobrze wiesz, o czym myślę.
Edward Swift.
Cieszy się pan dobrą sławą, mówiono mi o panu.
Chciałbym prosić o radę.
Tylko między nami.
Zakłady Tekstylne Dumonceaux.
Produkują.
Panie Marechal, powiem wprost,
moja firma chce zainwestować miliard w te zakłady.
Co pan sądzi o przyszłości tej inwestycji?
Brak. Gabriel był godnym zaufania partnerem we Francji,
ale nagle dopadła go namiętność, szaleńcza miłość.
I wynikły z tego same kłopoty. Jego imperium się chwieje.
Nie mogę dalej go podpierać.
Antoine Marechal odmawia.
Tony, ty masz wielkie serce. Musisz mi pomóc, tylko dyskretnie.
Wybacz Edwardzie, mam pilną sprawę.
Ja i twoja kuzynka chcemy się ulotnić po angielsku.
Wybacz, Edwardzie.
Mogę liczyć na twój bystry umysł? Wkroczysz do akcji?
Gabrielu!
Wie pan już, o czym mówiłem?
Ta czarująca dziewczyna, to pańska kuzynka?
Tak. I zaraz jej o tym przypomnę.
- Co to ma znaczyć, panienko? - Co cię napadło?
Obiecałem troszczyć się o ciebie i zamierzam to robić.
Co ty mówisz, odbiło ci?
A kto zawinił?
Pamiętaj, że masz wyrobić prawo jazdy!
Zapomniałaś o Malgaches?
I leśniczym w leśniczówce?
- Przerzuciłaś się na Rumunów? - Pochodzę z Angouleme.
I do tego rasista. Ty łajdaku!
Jazda do domu! - Ale obciach! - Mówię, już!
Gabrielu, bądź tak dobry i odprowadź ją.
Bawcie się, chłopaki.
Ależ ci wymierzył policzek.
Myślałem, że cię zdefasonuje, to było wspaniałe.
Posłuchaj, Dumonceaux,
jeszcze raz każesz mnie pobić i wracam do Paryża.
Ptaszynko!
O co chodzi, kochanie?
- Powiedz! - Zostaw mnie!
- Gdzie my jesteśmy? - Niespodzianka!
Nareszcie mam cię dla siebie.
Mój ty brutalu.
- Uderz mnie mocno. - Że jak?
Uderz mnie!
Ją zdzieliłeś, a mnie nie możesz?
No uderz mnie.
- Jesteś tego pewna? - O tak, tak!
Nie tak.
W ten sposób!
Wiedziałam, że to będzie bajeczne.
Wiedziałam!
Przestańmy, to niepoważne.
Proszę przestać, madam! Proszę przestać.
O nie, tylko nie to!
Madam, co w panią wstąpiło?
Tony, musimy pomówić.
Słuchaj, zerwałam z Bibi.
- Nie mów! - Tak.
Biżuteria, apartament, auto, wszystko mu oddam.
Wrócimy razem do Paryża. Wezmę tylko szczoteczkę do zębów.
Będziemy pracować, wynajmiemy pokój. Nauczę cię gotować.
Może innym razem, co?
- Mogłabym cię zjeść. - Uważaj! Twój mąż nas zauważy.
Nie obchodzi mnie Gabriel. Mój ojciec się zgodził.
- Na co? - Żebym wzięła rozwód.
Zostawię wszystko mężowi. Wezmę tylko szczoteczkę do zębów.
Muszę zwijać swój mały interes.
Kuzyn!
Co u naszej kuzynki?
Koniec bujania, kuzynie.
Możecie zrobić miejsce?
- Jest za wysoko. - Poważnie?
O wiele!
Ratunku!
Wyciągnijcie mnie!
Dobrze, baronowo.
Gdzie ja jestem?
W mojej sypialni.
Zostawię pana. Prześpi się pan godzinę lub dwie.
Gdyby chciał pan jeszcze popływać, mam coś lepszego niż basen.
- Zna pan Południowe Morza? - Dlaczego?
Pływamy tam z moimi przyjaciółmi.
- Tak, a gdzie? - Na Tahiti.
Tahiti!?
Oczekiwałem czegoś oryginalnego.
Jak Wyspy Kokosowe albo Cannes.
Nie będzie pan zawiedziony.
Tahiti!
Przy okazji, ma pan samochód?
- Oczywiście, że mam. - Świetnie.
Ponieważ chce pan jechać do Cannes, pojedziemy tam razem.
Na razie.
Madame Aline, proszę zabrać tę filiżankę z kawą.
- Nie spodoba mu się to. - Wysiądzie mu serce.
Rozmawia z panem Tonym.
Dobra, ruszamy?
Dopij kawę. Za 10 minut przyjeżdża pociąg.
Znudziły mi się pociągi. Mam inne plany.
- Będę podróżował po świecie. - A kierunek znasz?
Nie pytałem.
I jeszcze to na bagażnik.
W drogę!
Żegnajcie!
Wiesz, o czym myślę?
Tak.
- Ty też o tym myślisz? - Tak, ale się powstrzymam.
No wiesz, szofer, uśmieszki.
Może pomyślmy o czymś innym?
Ale ja nie chcę, przenigdy.
Wiedziałem, że tak będzie.
Szofer, zawieź mnie szybko...
Wybierasz się na Wyspę Kokosową w futrze?
Ubrałem się tak w góry, a stroje tropikalne mam w pralni.
Znam szykowny butik w Cannes. Zaczekaj, pojedziemy tam.
Jesteś niesamowita.
- Fajna, nie? - Leży bardzo dobrze.
A coś bardziej przewiewnego? Obszerniejszego.
Zobaczę, madam.
Masz muskulaturę atlety.
Prawdziwa stal.
- Grasz w koszykówkę? - Nie.
Jednak masz budowę koszykarza.
Ewentualnie gimnastyka.
Na pewno uprawiałeś jakieś sporty.
Raczej nie specjalnie.
Więc taki się urodziłeś.
To cudowne.
Masz taką niezwykłą rzeźbę,
jaką mają antyczni greccy atleci u Phidiasa i Polyclitusa.
To prawda, jeśli tak pomyśleć.
Mógłbyś pomyśleć o czymś innym?
Odejdź, przyjacielu. Zawołamy, kiedy będziesz potrzebny.
- O czym to mówiliśmy? - O Polyclitusie i kimś tam jeszcze.
O wszystkim ci opowiem.
O literaturze, o rzeźbach.
Chcę mieć na jachcie prawdziwego eksperta.
Znasz historię oceanów?
Spędziliśmy razem dwie godziny, muszę pomyśleć o sobie.
Spotkamy się na moim jachcie "Odyseja".
- Panu mam wystawić rachunek? - Tak, i wysłać do hotelu.
- Na jakie nazwisko? - Pan Groucho.
Trochę cierpliwości. Odpływamy za kilka minut.
Oto i on.
Weź moje pakunki.
W końcu.
A ja?
To był mój dziadek. Lubił podróżować w wolnym czasie.
Został bez grosza i dołączył do biedaków.
- Pański szofer woła do pana. - Mój szofer?
Faktycznie, mój szofer!
Lepiej mieć szofera, do którego ma się zaufanie.
- Jest też jasnowidzem. - Jasnowidz?
Z tych prawdziwych. Kiedyś fakir.
Nigdy nie wchodzę na pokład bez narady z nim.
Jest lepszy od astrologów i nigdy się nie myli!
Dzięki niemu zarobiłem miliony.
Weźmy go na pokład.
- Kochanie, weźmy go, proszę. - Tak, Lily.
Zgoda!
Wskakuj!
Śmiało, skacz!
- Jak ci idzie, marynarzu? - Dobrze.
Tony!
Jesteś taki cudowny, taki miły.
Powiedz, czy naprawdę wszystkim obrzydła moja muzyka?
Królowo moich oczu!
Pragnę, abyś grała przy mym łożu, kiedy zapadam w sen.
Cóż takiego lepisz, hrabino?
Morze, ale oni wciąż się śmieją.
Madam, całuję wasze rączki.
Panie Tony, mógłby pan mi pomóc.
Dręczy mnie od dawna pewien nie rozwiązany problem.
Mógłby pan namówić swojego...
- Fakira? - Właśnie.
Słucham?
Tak, Kapitanie.
Majtek, zasuwaj na pokład, wołają cię.
Tutaj jest.
- Podejdź. - Ja?
Wybacz, że odrywamy cię od obowiązków, ale lord Swift chce porady.
- Jesteś w formie? - I to jakiej.
Zaczniemy od razu, gotów?
- Co mam mówić? - Odpowiedz, tak, sir.
Tak, sir.
Dobrze. Skup się.
Bob, skup się!
Skupiłeś się?
Jestem skupiony.
Bob!
Jesteś ze mną?
Jestem.
- Co widzisz? - Czarność widzę.
- Czy czarność tobą wstrząsa? - Tak, wstrząsa mną!
Znowu czarność, dzień w dzień czarność.
To czarność z Afryki.
Widzę ogromną rzekę.
Krokodyle, wszędzie ich pełno. Podłe kreatury.
- Co takiego mówi? - Inscenizuje, inscenizuje.
- Poleca akcje afrykańskie? - Tak, właśnie.
Tak, to jest to!
Wielka rzeka, ale jaka wielka rzeka?
To może być Zambezi.
Zambezi. Ależ oczywiście. To jest Zambezi!
Nie chodzi tylko o Zambezi. To jest Quinn.
Dziś rano ich akcje spadły o 7 franków.
- To kupować! - Tak pan uważa?
Jasne, skoro on tak mówi.
Gratulacje!
Nie. To ja ci powiem co robić.
Miedź. Wykup całą miedź!
- Ładna pogoda, kapitanie. - Tak.
Nie cieszy to pana?
Od 6 lat pracuje dla baronowej,
kiedy ona jest na pokładzie, barometr zawsze jest w normie.
Z nią wszystko da się przewidzieć.
Morze spokojne, bez wiatru. Pogoda nie zaskakuje.
Sztorm widziałem tylko na filmach.
Tęsknie za tym.
Chciałbym zobaczyć prawdziwy sztorm.
Rozumiem pana. Taką porywającą nawałnicę.
Zawracające w głowie kołysanie.
- Znam tu uczucie. - Naprawdę?
Nim ukończyłem 12 lat ojciec wyciągał mnie z wody 3 razy.
- Więc nawałnica... Kim ona jest? - To podopieczna baronowej.
Pani baronowa oczekuje pana Marechal w swojej kabinie.
- Już idę. - Życzę dobrej zabawy.
- Opowie mi pan wszystko? - Słucham?
O nawałnicy, ma się rozumieć.
Dobrze.
Wejść.
Moja zmysłowa piękność mnie wzywała?
Inaczej nigdy byś nie wszedł.
Pomyślałam, że może będzie to bardziej pobudzające.
Wyczulone zmysły osłabiły moje dobre maniery.
Wychwalałem czyjeś zalety.
Uważasz za rozsądne rozdawać na lewo i prawo coś,
czego nie masz zbyt wiele?
Powiedz prawdę.
Cóż za niewdzięczność.
Opuściłem cię 5 minut temu.
Właściwie to jakbym cię nie opuścił, a twoi goście są okropni.
Mój najdroższy.
Moja miłości!
Błagam, nie poddawaj się. Bądź znowu sobą.
Ja chyba śnię.
Jak panu idzie, Marechal?
Dobrze.
Mogę zabrać swojego czarnuszka?
- On jest fascynujący. - I zmęczony.
Milcz, małpiszonie.
Może przejdziesz do wieczności.
Kobiety z wyższych sfer są wyjątkowe.
Hrabina mi to uświadomiła, kiedy jej pozowałem.
Recytowała mi poemat. Słyszałeś poemat po rumuńsku?
Nie da się tego opisać.
- Chcesz trochę? - Nie.
- Co tak dziwnie patrzysz? - Mam dość.
- Czego? - Tego jachtu!
Z każdej strony tylko woda. Chcę żyć w górach.
- To wracaj do Meuger. - Nie!
Ma dość roli błazna.
- Tony! - Ratunku!
Tony!
Pan Marechal!
Dzisiaj Panama, jutro wchodzimy na wody Pacyfiku.
Tak, i co z tego?
Trzeba poinformować baronową.
- Co pana wstrzymuje? - Zobaczy pan.
Jesteśmy tutaj, a jutro będziemy tam.
Potem zawracamy 200 mil na lewo i znowu ominie nas sztorm.
- A jeśli skręcimy w prawo? - Czekają na nas, jak dowie się baronowa...
Kobietę można łatwo oszukać.
Panie Marechal! Spadł mi pan z nieba!
Tony!
Widział pan, pana Marechala?
Nie, pani baronowo.
- Mogę wejść? Na 5 minut. - Nie.
- Na 2 minuty? - Nie.
Więc gdzie on jest?
Był tu przed chwilą, madam.
Znajdź go!
Bawi się pan w chowanego?
Zabawne, nie?
Co pan robi na tej łodzi u boku Lily?
- Podróżuje. - Zakochał się pan w niej?
Ciekawi to panią?
A pani, co robi na tej łajbie wśród tego zgniłego towarzystwa?
Płynę do wujka na Tahiti.
Nie stać mnie taką podróż, więc Lily uprzejmie...
- Kto tam? - Edward, moja Weronisiu.
"Edward, moja Weronisiu."
Przyszedłem z wizytką.
"Przyszedłem z wizytką".
Nie teraz, później.
Bądźmy szczerzy, on się pani nie podoba.
Ale rozumiem panią, nie pożałuje pani tego interesu.
Jak ci idzie, Edward?
Wreszcie!
Szukałam cię. Gdzie się ukrywałeś?
Trudno cię złapać.
- Jestem spragniona. - Przyniosę ci szklankę wody.
Jestem spragniona pocałunków.
Spragniona pieszczot. W tej chwili!
Zaspokój moje pragnienie! Ujeżdżaj swoją gazelę.
- Mam paść do twych stóp? - Ależ nie!
Kopulujmy, jak dzikie zwierzęta na rozgrzanej sawannie.
Grzmoćmy się, jak na początku świata!
- Może najpierw się prześpimy? - Sen to strata czasu!
Nie! Posłuchaj! Ratunku!
To nie jest najlepszy pomysł.
Błagam! Litości!
Tony?
Co się stało?
- Ta okropna muzyka nie daje mi spać. - To lafirynda!
Ostrzegam! Usłyszę ponownie to pudło i wyleci za burtę, a ty z nim.
Kanalia!
Łobuz! Morderca!
Odpłyńmy stąd razem.
Zostawmy tę zgraję dziwadeł.
Wsiądziemy do łodzi ratunkowej.
Wyłowi nas jakiś japoński towarowiec.
Zejdziemy na ląd blisko Manili albo Borneo.
Będziemy żyli tam razem z owcami wokół nas.
Co pani na to?
Nie chce pani.
Nigdy pani nie chciała.
Nawet się pani nie uśmiecha.
Mówisz, ale oni nie słuchają. I nic nie rozumieją.
Nic tylko strzelić sobie w łeb.
Mam tego dość.
Wracam do domu, chcę odzyskać równowagę.
Ratunku!
Zabójca melodii!
Brzydzę się tobą! Nienawidzę cię! Kanalia!
Masz za to, i za tamto!
Kanalia!
- Panie Marechal, jesteśmy blisko! - Czego?
Wyspy, do której płyniemy. Barometr wskazuje, że nadciąga sztorm.
Największy w historii żeglugi. Bardzo panu dziękuję!
Chcesz, żebym zwinął interes? Chcesz mnie zrujnować?
Plotłeś jakieś bzdury, bydlaku!
- Każdy może się pomylić. - Uduszę cie własnymi rękoma.
Edwardzie, o co chodzi?
Przez niego straciłem 100 tys dolarów.
On nie jest fakirem! To zero, bez żadnej magii!
- Śmieć! - Co powiedziałeś?
- Śmieć! - Od teraz niech inni panu doradzają.
Uduszę własnymi rękoma.
- Wystarczy już! - Nie, to nie wystarczy!
Jazda do łóżka!
- Co teraz będzie ze mną? - Nie przejmuj się.
- Wyrzucą mnie gdzieś na plaży. - Nie, ale kolejnym razem doradź mu...
Nie będzie kolejnego razu.
Słuchaj, proponuję ci złoty interes. To pewniak.
Weroniko, to ja, Tony.
Przyniosłem pani szal.
Weroniko! Nie można go tak zostawić.
Proszę otworzyć. Chcę z panią porozmawiać.
Weroniko! Proszę otworzyć!
Proszę, to pani szal.
Widzieliście?
- Proszę wrócić do swojej kabiny. - Ma pani na myśli swoją?
Proszę zachować ironię na inną okazję.
Znowu on!
To kolejny z jego wygłupów.
Przygotujcie się!
Zbliża się dzień sądu.
Nadciąga sztorm!
- Potworny huragan nadchodzi! - Przestań truć!
Mówię wam, nadciąga sztorm!
Wszystkich zmyje za burtę!
- Wystarczy! - Skończ pan z tymi sztuczkami!
Ze mnie już zadrwiłeś, gnojku! Kogo chcesz teraz nabrać?
Pomocy! Duszę się!
Co z naszym fakirem, lepiej mu?
A nasz wielki ekspert od finansów?
Który jest lepszym komikiem, a który kłamcą?
Bob nigdy się nie myli!
Jeśli mówi, że będzie sztorm, to sztorm będzie.
Chcesz, to mu wierz. My nie jesteśmy głupcami.
Oto i wasz sztorm!
Teraz już widzicie?
Macie swój sztorm!
Panie Marechal!
Długo na to czekałem. Zadowolony pan z naszej nawałnicy?
A pan nie jest? Pan też ma swoją nawałnicę.
Teraz baronowa da mi podwyżkę.
Jeśli utrzyma pan łódź na wodzie, a to nie będzie proste.
Tony!
Nie bój się!
To zwykły sztorm. Mamy kiepskiego kapitana.
Sam stanę przy sterze i wszystko wróci do normy.
Przebacz, o wielki biały Manitou!
W samą porę.
Szybko do kabiny.
Ta nawałnica rozpala moje żądze.
Puścisz mnie?
- To będzie niezwykłe doznanie. - O kurwa!
- Jest niewiarygodnie pięknie! - Uwielbiam to.
Niezapomniany widok.
Przepięknie!
To jest przepiękne miejsce.
Uwaga! To dotyczy was wszystkich! Mówię wam, uważajcie!
Uważajcie na tubylców. Uważajcie na miejscowe szumowiny.
Hollywood się nie umywa, znam tę ich ziemię obiecaną.
- Która to? - Wszystkie!
Marshalla, Markizy i każda w pobliżu.
Dlatego mówię, nie dajcie się zwieść!
Wyjdę z wami na brzeg, chociaż miałem zostać w kabinie i popracować.
Odwiedzimy katolicką misję, kolonie trędowatych i muzeum.
Tylko bez pijaństwa i kobiet! To właśnie wykończyło Gauguina.
Ty też daj buziaka.
Zachowuj się jak należy.
Nie przynoś wstydu Europie.
Właśnie jestem zajęty czerpaniem radości z prostego życia
na łonie natury.
O naturo, o moja matko!
Ty widzisz wszystko.
Wybacz, kochaniutka.
- Ma pani zły humor? - Nie.
Proszę, słonko świeci, piękna pogoda. I ja jestem obok pani.
- Czego pani brakuje? - Byłam rano u notariusza.
- No i co z tego? - Co z tego?
A to.
"Tatahuo-Rao". Co to takiego?
Dziedzictwo mojego wujka, 4 hektary, 80 palm kokosowych,
pełno kamieni i ani kropli wody.
Nie podoba się pani dziewiczy las?
Przypomina mi, że byłam dziedziczką, a zostałam żebraczką.
- Uśmiecha się pan? - To taki odruch nerwowy.
Pański uśmiech jest zrozumiały. Pan tego nie pojmuje.
Zawsze był pan bogaty.
Naprawdę? Kto tak pani powiedział?
- Wszyscy. - Wszyscy są w błędzie.
Naprawdę nie mam niczego.
Jestem łotrem.
Ale przede wszystkim kłamcą.
Mogę winić za to tylko siebie.
Finansowy ekspert, genialny planista...
Oni nigdy nie istnieli.
Zawsze żyłem na koszt innych.
- Nie wierzy mi pani? - Nie.
No i masz babo placek.
Jest pan złym kłamcą, Tony.
Bardzo złym, ale i zarazem miłym.
Co to za zapach?
Tubylcy wylali mi rum na głowę.
Proszę zaczekać!
- Wskoczę do wody. - Co pan robi?
- To rytualne oczyszczenie. - Proszę przestać.
To nic wielkiego, spokojnie.
Weroniko!
Edwardzie!
Jeśli powiem, że mam posiadłość na Lazurowym Wybrzeżu
i w Szwajcarii, uwierzy mi pan?
- Tak, oczywiście. - I co ja na to poradzę.
Daj mi się napić.
Dziękuję, braciszkowie.
Doskonale.
Wiem, co to oznacza.
To nawet lepiej.
I tak chciałem się wyrwać z tej kupy złomu.
Dłużej bym tam nie wytrzymał.
Nie chcę marnować młodych lat.
Dziękuję, ale to zbyt wiele dla mnie.
Chodź mój wierny towarzyszu. Chodź ze mną.
Nie mogę. Nie jestem skończony.
- Nowy Jork czeka na mnie. - Raczej skład złomu u św. Antoniego.
- Nikt cię już tam nie chce, debilu. - Uważaj sobie!
Mam nadzieję, że umrze z głodu
Nie pocieszaj się, głuptasku. Tacy jak on nie umierają z głodu.
Zobacz, pasuje jak ulał. To oryginał.
To nie wszystko.
- Za tę samą cenę dorzucę kapelusz. - Dobrze wyglądam?
- Tak. Trzy stówy. - Dwie - Trzy!
Dwie.
- Dobra. Dorzucę to. Trzy! - Zgoda. Trzy.
Sto, dwieście, trzysta.
- Należy do pana. - Dziękuję.
Nie wiem, kim jesteś i co cię tutaj sprowadziło,
ale lepiej szybko wyjedź.
Nie oczekuj niczego dobrego od tej przeklętej ziemi.
Wylądowałem tu 20 lat temu.
Miałem 100 milionów w banku.
Byłem szanowanym obywatelem.
I wszystko szlag trafił.
Mangan!
- Wiesz, co to jest mangan? - Wiem, to mangan.
Wyspy Polinezji obfitują w największe złoża manganu na ziemi.
Miliony ton!
Miliony dolarów!
Od 20 lat kopię tunele.
Przerzuciłem tony ziemi.
Spójrz na te muskuły.
Dwa lata temu wypłynąłem w ostatnią podróż na starej łodzi.
Chińczyk mi ją sprzedał za butelkę whisky.
Kopałem jeden dzień, dwa, trzy.
Byłem zupełnie wykończony.
Kończyła się żywność, brakowało wody.
To był jak ciężki obóz pracy.
Byłem zupełnie wykończony.
Zacząłem miewać zwidy. Byłem jak zwierzę w agonii.
O mało nie wyzionąłem ducha.
Marzę, żeby powrócić do tego manganowego raju.
Nigdy nie udało mi się wrócić do Tatahuo-Rao!
- Co powiedziałeś? - Tatahuo-Rao.
- Powtórz to wyraźnie. - Tatahuo-Rao.
To nie po dżentelmeńsku!
- Co w ciebie wstąpiło? - Wymieszałaś mnie z Tonym!
Kochanie, dokąd to?
Wracaj do mnie.
Ruda manganu jest w cenie.
Dlaczego wujek nic nie mówił?
- Jesteś naiwna jak dziecko! - Tony!
- Weźmiesz mnie ze sobą? - A masz pieniądze?
- Mam, co nieco. - To chodź.
- Pospiesz się! - Uciekam. Do zobaczenia.
Wyłącz silnik! Zgaś go.
- Zatrzymaj się! - To za tego debila, Tony!
- No i zobacz. - Widzę, ale wylądowaliśmy.
Tutaj!
Chodźcie za mną!
- Staruszek tu mieszkał. - Biedaczysko, gdyby wiedział.
Dobrze. Teraz wiemy, że gdzieś tu musi być tunel.
Idziemy.
Trafiłem!
- Gdzie on jest? - Tu jest jak w jaskini Ali Baby!
Musisz zobaczyć te niezwykłe miejsce. Bob, popatrz na te skarby.
Jasny gwint!
Bob, łap mój worek!
BIURO TECHNICZNE I AGENCJA METALI
- W sprawie ekspertyzy? - Oczywiście.
- Jaki minerał naturalny? - Ruda manganu.
- Miejsce wydobycia? - To poufne.
- Słuchaj, tatuśku. - Co mądralo?
3 miliony 400 tys i 16 milionów, ile to będzie?
Prawie 20 milionów.
- Plus 15 milionów? - To będzie prawie 35 milionów.
- Starych Franków? - Tak.
Przyprowadziłam Edwarda.
Mówiłem, żadnych gości. Należy mi się trochę odpoczynku.
Przykro mi, ale nie mogę pana przyjąć.
Ale to tylko ja, nie jestem obcym człowiekiem.
Weronika opowiedziała mi wszystko. To wspaniałe, drogi Tony.
Znam Rockefellera, Vanderbilta, ale pan ich przewyższył.
Mangan to dobry wybór.
Pan potrzebuje to sprzedać, a ja oferuję kupno.
Słucham pańskiej oferty.
Dla mojego partnera i maklera,
moja kompania otworzy rachunek w szwajcarskim banku.
Czy to pana zadowala?
Oczekiwałem innej oferty.
Nie jestem maklerem.
Reprezentuje pannę Weronikę Duval.
Sprawdź, kto tam.
Nie pozwolę, takim wyjadaczom jak pan oskubać naiwną sierotę.
To pana zainteresuje.
Wyniki ekspertyzy minerału.
71 procent.
To daje panu 2 miliardy dochodu.
Ma pan 3 minuty na złożenie oferty.
Chwyta mnie pan za gardło!
Zaczęło się odliczanie.
Nic nie wiem o tej kopalni. Nie wiem, czy istnieje.
Muszę ją obejrzeć, żeby sprawdzić opłacalność.
Dobrze, mogę zrobić wyjątek.
Specjalnie dla pana.
A zatem, daje pan akonto 200 mln i pokażemy panu kopalnie.
200 milionów? Pan oszalał!
Na świecie jest wielu amatorów, napalonych entuzjastów.
50 milionów.
Ma mnie pan za wykształciucha?
- 150. - 70.
- 125. - 90.
- Stoi. - Zgoda.
- Kiedy wypisać czek? - Natychmiast.
Na nazwisko Weronika Duvall.
Tylko bez kantów.
Proszę, panie niedowiarku. Jakieś wątpliwości?
- Mogę się tam rozejrzeć? - Jak najbardziej.
Proszę schodzić ostrożnie.
Atakować!
Wstrzymać ogień! Kapitanie, widzę cywilów.
- Co tu robicie? - Wie pan, że to teren prywatny?
- To teren ćwiczeń wojskowych. - Doprawdy?
To nasz poligon wojskowy.
- A powie mi pan, od kiedy? - Od 1880 roku.
Kto wam pozwolił tu kopać? Pan wykopał tę dziurę?
- To wy? - Nie, proszę pana.
Jazda, zakopać ją!
Biegiem!
Nie wkurzaj mnie!
Jesteśmy nad wyspą.
Widzę żołnierzy, co oni robią?
Cudownie! Popatrz tylko. Zakopują ten dół.
Kopałem go przez 5 dni.
I przez 3 dni znosiłem tam mangan.
A oni go teraz zakopują. Chodź zobaczyć.
Biedni chłopcy.
Powiem pilotowi, żeby zrobił kółko.
Tato, wróćmy tam, proszę.
O co chodzi? Co naszło moją dziewczynkę?
- Masz taką kwaśną minę. - Daj mi spokój.
Zamorduję cię!
Zastrzelić go! Zastrzel go, żołnierzu!
Zastrzelcie go!
- Dosyć tego! - Zabić go na miejscu!
Nie gadać! Wracać do roboty!
Zasuwać!
Nie spać w robocie!
Ciśnienie spada!
Tylko tak zarobicie na bilet powrotny do Marsylii.
Jakie czasy, takie obyczaje!
Co?
Staram się wyciągnąć lekcję z tego wszystkiego.
Dramat nowoczesnego człowieka, jego śmiałość, popędliwość.
Zwłaszcza w stosunkach z paniami. Nie wybaczą mi tego.
Zawsze wchodzę w te same dziury. Nigdy ich nie omijam.
Ja je omijam.
Staram się wyjaśnić zachowanie ludzkie w aspekcie filozoficznym,
a ty mi wyjeżdżasz z "ja".
Germain? Co u ciebie, słodziutka?
Czytałaś gazety?
- Wiesz, co oni mi zrobili? - Kto?
Te dranie kanciarze.
Wyobraź sobie, że owinęli mnie wokół palca jak dziecko.
Wszystko straciłem, przez ciebie. Obstawiłem złego konia.
Przegrał z kretesem. Dlatego wiodłem życie pustelnika.
Ukrywałem się jak zwierzę.
Obawiam się, że mnie nie poznasz.
Bardzo się zmieniłem.
Mój głos też.
Ona już nie może cię słuchać, menelu.
Nigdy więcej! Doktor jej tego zabronił.
Gdybyś jednak chciał tu wrócić,
to wiedz, że kupiłem dubeltówkę i może przypadkiem wypalić!
George, zobacz czy jest ranny!
Jak jeździsz, kretynie!
- Wstanie pan? - Proszę leżeć, może pan coś złamał.
Na pewno złamałem! Nie słyszała pani trzasku?
Zrób coś, George! Wezwij ambulans.
Nie chcę trafić do szpitala.
Oni mnie tam szybko nie wyleczą.
Mam być w formie za tydzień, nawet o kulach.
Muszę usiąść za kółkiem.
- Biorę udział w rajdzie na Bermudach. - Majaczy.
- Chce pan do szpitala czy do domu? - Nie mam tu domu.
Muszę być na Orly.
Moje obrazy Renoira ukryłem wśród innych kopii.
Fotele rozłożone, bagaże posypane naftaliną.
Wszystko to bez zgłoszenia na lotnisku.
Tylko czekają na odkrycie. To nie do zniesienia.
Ani słowa więcej. Zabiorę pana do siebie i wezwę lekarza.
- Wyleczymy pana. - Gdzie pani mieszka?
- W alei Focha. - To jedźmy.
Ostrożnie!
- Nie mogę dotknąć podłogi. - Wiem coś o tym.
Wiem, jaki to musi być straszny ból.
Więcej uwagi, proszę!
Dajcie go tutaj.
- Połóżcie go na moim łóżku. - O nie, nie!
Zaczyna się. Tam!
Dobrze.
Właśnie tak.
Napije się pan czegoś?
- Może trochę szampana? - Troszeczkę.
Słyszałeś? Nasz chory prosi o szampana.
Przynieś szybko.
- Jakiej marki, sir? - Zwykle piję Don Perignon.
Jednak nie. Nie chcę sprawiać kłopotów.
- Nonsens, sir. - Ma pan rodzinę?
- Jestem sierotą. - Wiedziałam!
Wezwę profesora Lifshitza,
jeśli tylko będzie, przyleci pierwszym samolotem.
Powinienem wylądować na dworcu.
Profesor opiekuje się biedakami?
Nie stać mnie na niego. Lepiej włożę głowę do piekarnika.
Przynajmniej umrę biedny.
On oszalał! Georges, potrząśnij nim.
Nie dotykaj mnie, dusicielu, inaczej wezwę policję.
Pękają twoje fundamenty.
Mój biedny, zraniony albatros.
Dobrze, poddaję się.
Może nigdy się stąd nie wydostanę.
Nigdy już nie zobaczę morza.
Georges, zostaw nas, ty też.
- Długo u pani pracuje? - George?
Zawsze kierował moim wozem i wozem męża.
I świetnie prowadzi Rolls-Roycea. Dlaczego pan pyta?
Nieważne. Obym się mylił.
Mam wrażenie, że gdzieś już go widziałem.
- Umie pani dochować tajemnicy? - Jeszcze jak.
Przedstawię się,
Antoine Marechal, inżynier atomowy.
Głowice jądrowe, pociski, bomby!
- Słyszała pani o mnie? - Nie.
To oczywiste.
Wszystkie wywiady świata chcą mnie dostać.
Tyle jest tajemnic dookoła.
Tak sobie gawędzimy, ale trzeba to obejrzeć, prawda?
- Co takiego obejrzeć? - Właśnie to.
No tak.
Chodźmy do mojego łóżka.
Nie, naprawdę.
Dlaczego się pan opiera. Będę uważać.
Proszę się położyć wygodnie, zobaczymy co tu mamy.
Jaką ma pan różową skórę.
Nic tu nie widzę. To coś poważniejszego.
Tym lepiej. Będę przy panu dzień i noc.
Będę pańską pielęgniarką, pańską niewolnicą.
Pańskim wiernym psem, o takim!
- Ależ madam! - Mów mi Margerie.
Nie wierzysz? Spodoba ci się twój pies.
Widzisz, jak ci służę?
Margerie!
Margerie! Grzecznie!
- Do budy! - Byłam niegrzeczna?
Wstań! Leżeć! Wstań! Leżeć!
Ona chyba to lubi.
Siad! Leżeć! Wstań! Leżeć.
Lepiej pracować w fabryce Renault.
Nie!
Jestem wykończony! Mam już dość! Dość! Dość!